‘เราจะไปไหนกันต่อ’ถามดังๆ จาก’วินทร์ เลียววาริณ’

เจาะหาข่าว ไม่จำเป็นต้องจริง และยอดนักส่ง ส่งข่าวไปให้เร็วที่สุด

เหตุผลเข้าใจไม่ยาก เพื่อเป็นผู้นำด้านข่าวสาร ใครไวกว่าก็ได้เรทติ้งสูงกว่า

ทำอย่างไรก็ได้ ขอให้ได้ข่าวมาก่อนคนอื่น ผิดไม่เป็นไร ขอโทษทีหลัง

ในยุคที่นักข่าวสามารถรายงานข่าวแบบเรียล ไทม์ ผู้เสพข่าวก็รับทราบข่าวในเวลาที่กำลังเกิดเหตุ

และโจรผู้ร้ายก็ได้รับข่าวนั้นพร้อมกัน

ตัวอย่างในต่างประเทศ ผู้ร้ายอาศัยข้อมูลจากสื่อเรียล ไทม์ ช่วยก่ออาชญากรรมให้ร้ายแรงขึ้น

สื่อหลายแห่งบอกหมด บอกได้แม้แต่ว่าตอนนี้ตำรวจอยู่ตรงจุดไหน มีกี่คน กล้องอยู่ตรงไหน

เท่ากับสื่อทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยฆาตกร

นอกจากนี้สื่อยังเป็นนักสร้างละคร ทำข่าวให้มีความเป็นดรามามากขึ้น เช่น สัมภาษณ์พ่อแม่ของเหยื่อด้วยคำถามฮิต “รู้สึกยังไง…” ทั้งที่พ่อแม่เหยื่อยังไม่รู้ว่าลูกของตนตายแล้ว

สมจุดประสงค์เป้าหมายขององค์กร นั่นคือทำอย่างไรก็ได้ ขอให้ได้ข่าวมาก่อนคนอื่น และดรามากว่าสำนักอื่น

มองเห็นทุกอย่างเป็นยอดไลก์และเรทติ้ง

…….

ก็มาถึงเรื่องที่สอง พฤติกรรมของชาวโซเชียล เน็ตเวิร์ก

เรามาถึงยุคที่ทุกคนในโลกมีสิทธิที่จะแสดงความเห็น

และทุกคนก็แสดงความเห็น

เรามาถึงยุคที่คำว่า “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” สลายสิ้นไปแล้ว

ไม่มีใครรู้จักคำว่า empathy (รับรู้ความรู้สึกของคนอื่น) อีกต่อไป

เช่นเดียวกับความเร็วของสื่อ ความเร็วของความเห็นก็ต้องไปเร็วกว่าสายฟ้าด้วย

และต้องแรงเพื่อสร้างความสะใจ

ไม่ต้องคิดถึงหัวอกคนอื่น

มองเห็นเลือดของคนอื่นเป็นสายรุ้ง

มองเห็นทุกอย่างเป็นเรื่องเฮฮา ขำๆ

มองเห็นทุกอย่างเป็นบันเทิงคดีและยอดไลก์

เพราะนี่เป็นโลกของความสนุก ความสะใจ และความเกลียดชัง

…….

มาถึงนาทีนี้ จะไม่ถามว่าเรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง

แต่จะถามว่า เราจะไปไหนกันต่อ?

เพราะถ้าไม่ถามและไม่ทำอะไร นี่ก็คือโลกที่เรามอบให้ลูกหลานของเรา

.