เริ่มค้าขายที่หาดใหญ่
ผมเกิดที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา คุณชาญและคุณมาลี อิสสระ ป๋ากับแม่ของผมมีอาชีพค้าขาย โยมรเรือสินค้าขนสินค้าหลากหลายจากเมืองไทยไปขายที่ปีนัง และเมืองท่าอื่นๆ ในมาเลเซีย และซื้อสินค้าจากมาเลเซียกลับมาขายในเมืองไทย นอกจากนี้ ป๋ากับแม่ผมยังมีธุรกิจค้าน้ำมันทั้งปลีกและส่ง รวมทั้งกิจการขนส่งน้ำมันในภาคใต้ของไทยและตอนเหนือของมาเลเซีย
ผมจึงเห็นป๋ากับแม่ทำการค้าขายมาตั้งแต่ยังเด็กๆ เมื่อผมอายุ 5 ขวบ ผมก็เริ่มกิจการของผมเองบ้าง เวลาผมตามาแม่มาเยี่ยมญาติที่กรุงเทพฯ ญาติๆ ให้หนังสือการ์ตูนที่เขาอ่านแล้วเป็นของขวัญ หนังสือการ์ตูนพวกนี้ผมนำกลับมาหาดใหญ่พร้อมกับหนังสือการ์ตูนที่แม่ซื้อให้ผมใหม่ๆ ซิงๆ ผมจึงมีหนังสือการ์ตูนหลากหลายและทันสมัยกว่าที่มีขายในเมืองหาดใหญ่ ผมเห็นช่อทางทำมาหากิน ทำธุรกิจให้เช่าหนังสือการ์๖นอยู่ที่หน้าโรงหนังคิงส์ใกล้ๆ บ้านซึ่งผมได้รับสัมปาทาน (ฟรี) พื้นที่ขนาด 3×3 เมตร ขายเพื่อนของผมซึ่งเป็นเจ้าของโรงหนัง
ทุก ๆ เย็น ประมาณห้าโมงครึ่ง หลังจากที่พี่เลี้ยงอาบน้ำประแป้งแต่งตัวให้ผมก็ใส่ชุดนอนเอาเสื่อไปปูในพื้นที่สัมปาทานของผม เรียงหนังสือการ์ตูนเรียบร้อยแล้ว ผมก็ลงนอนเอ้เต้ไขว่ห้างดูดขวดนมรอลูกค้า ค่าเช่าเฉลี่ยประมาณ 50 สตางค์ ต่อเล่มในเวลาประมาณ 10-15นาที ที่ลูกค้ายืนอ่านขณะรอเวลาเข้าดูหนัง สินค้าท็อปฮิตของผมคือ เจ้าชายลิ้นดำ ซึ่งเป็นการ์ตูนซีรี่ส์ 25-30 เล่มจบ บางทีมีคนมาขอซื้อหนังสือการ์ตูน ถ้าเป็นเล่มที่ผมเบื่อแล้ว ผมก็ขาย
ผมทำงานอาทิตย์ละ 3-4 วัน วันละประมาณ 2 ชั่วโมง ผมเก็บเงินได้วันละประมาร 30-50 บาท อาทิตย์หนึ่งก็ได้ประมาณ 90=150 บาท นับว่าเยอะพอดูในสมัยนั้น ผมเลยเอาเงินไปฝากป๋ากับแม่ไว้ รู้สึกได้ชัดว่า ป๋ากับแม่ภูมิใจใสตัวลูกชายคนนี้มาก ที่ขยันทำมาหาเลี้ยงชีพตั้งแต่เด็ก ผมเองก็ดีใจที่เห็นป๋ากับแม่มีความสุข
นอกจากประสบการณ์ดีๆ จากความสำเร็จในการค้าขาย ผมก็ได้เรียนรู้เรื่องหนี้สูญเป็นครั้งแรกในชีวิตด้วย ปกติลูกค้าบางรายติดใจหนังสือการ์ตูนยังอ่านไม่จบก่อนหนังเริ่ม ก็จะเช่าข้ามคืนโดยผมคิดเงินประมาณ 2-3 บาท เท่ากับราคาหนังสือเป็นค่ามัดจำ วันหนึ่งมีลูกค้าสูงอายุแถมยังเป็นผู้หญิง ท่าทางน่าเชื่อถือ ขอยิมหนังสือไปอ่าน บอกว่าจะมาคืนวันรุ่งขึ้น ผมก็เลยใจอ่อนให้ยืมไปโดยไม่เก็บเงินมัดจำเพียงแต่ถามว่าบ้านอยู่แถวไหน ยังจำได้ว่าเขาบอกว่าอยู่ถนนสาย 2 วันรุ่งขึ้นผมไม่สบายเป็นไข้สูงพยายามดึงดันที่จะออกมารอรับหนังสือคืน แต่แม่ผมไม่ยอม ผมเลยส่งพี่เลี้ยงให้ไปยืนรอ แต่ก็คว้าน้ำเหลว ลูกค้าผมอาจจะมาแล้วแต่ไม่เจอกันก็ได้ วันอื่นๆ ผมก็รอ แต่ลูกค้าก็ไม่มา ผมจึงได้บทเรียนที่ดีอีกบทหนึ่งในชีวิต
Cr. ขอบคุณข้อมูลและรูปประกอบจากหนังสือ คิดนอกกรอบ ทำในกรอบ เขียนโดยสงกรานต์ อิสสระ
