แม่ลาการ้อง ครึ้มทำนองอยู่ต่อเลยได้ไหม

แม่ลาการ้อง

ครึ้มทำนองอยู่ต่อเลยได้ไหม

เรื่อง/ภาพ ลานลม

ความหิวไม่เคยปราณีใคร แต่ความชิวก็ไม่ยอมน้อยหน้า

วันที่โหยจากการตะลุยทำงานมาครึ่งค่อนวัน เราไปถึงร้านบ้านสวนแม่ลาการ้อง อ.บางระจัน จ.สิงห์บุรี ในตอนบ่ายคล้อย ซึ่งเป็นช่วงที่มื้อเที่ยงของใครๆ ได้ผ่านไปแล้ว แต่ก็ยังเห็นหลายคน นั่งอ้อยอิ่งอยู่ตามมุมต่างๆ เหมือนว่ากำลังรอของหวานตบท้าย แต่ดูๆ ไป พวกเขาก็ได้แต่ทิ้งสายตาไปกับบรรยากาศรอบข้าง มีเพียงเสียงพูดคุยเบาๆ ท่ามกลางสายลมอ่อนๆ ที่พัดโชย

ท้องก็หิว แต่ใจมันโหย เมื่อได้เห็นภาพบรรยากาศตรงหน้า ดอกหญ้าขจรจบริมทุ่งนายืนเรียงตัวทักทายตั้งแต่แรกมาถึง มองไปอีกฝั่งหนึ่งของถนนที่พาดผ่าน มีต้นก้ามปูต้นใหญ่ผงาดอยู่ริมแม่น้ำลา ซึ่งเป็นชื่อลำน้ำสายหนึ่งที่ไหลผ่านในท้องที่จังหวัดสิงห์บุรี ใน 3 อำเภอ คือ อำเภออินทร์บุรี อำเภอบางระจัน และอำเภอเมืองสิงห์บุรี ซึ่งอุดมสมบูรณ์ด้วยปลาน้ำจืด โดยเฉพาะปลาช่อนแม่ลาที่มีชื่อเสียง ส่วนคำว่าการ้อง ก็มาจากชื่อของลำน้ำอีกสายของสิงห์บุรี

ก่อนที่จะกระโดดไปร่วมวงหิวโซพร้อมกับคณะ จึงขอสำรวจพื้นที่เป็นการเรียกน้ำย่อย ร้านบ้านสวนแม่ลาการ้องออกแบบให้สูงขึ้นเหนือระดับพื้นดินและบึงน้ำ เพื่อมองเห็นทัศนียภาพได้อย่างเต็มตา ร้านมีขนาดใหญ่พอประมาณ มีมุมให้ต้องตัดสินใจกันอยู่หลายนาที แต่มุมที่คาดว่าจะได้รับความนิยมมากที่สุด ก็คือบริเวณระเบียงที่ยื่นออกไปจนเกาะขอบชายนาซึ่งกำลังเขียวชอุ่มอยู่ในตอนนี้

อิ่มท้องแล้วของหวานไม่ต้อง ลองเดินข้ามถนนไปอีกฝั่ง นั่งให้ใจเย็นๆ ก่อนจะเดินทางต่อไป มองซ้ายมองขวาช่างเงียบสงบ แม้จะได้ยินกิตติศัพท์ว่าร้านนี้เป็นร้านดังที่มีนักท่องเที่ยวเข้ามาไม่ขาดสาย แต่คงเพราะช่วงบ่ายของวันธรรมดาในหน้าฝน จึงเป็นโอกาสงามๆ ของเรา ที่จะละเมียดละไมกับบรรยากาศแห่งท้องทุ่งได้อย่างเต็มที่

ความหิวจบไป ความชิวเริ่มไม่ปราณีใครขึ้นมาบ้าง เพลงดังกังวานในใจ “อยู่ต่อเลยได้ไหม….”