คนหนุ่ม
ข้าพเจ้าเป็นเจ้าของห้างตั้งแต่อายุ 26 ปี และเมื่ออายุ 30 ปี ข้าพเจ้าก็ทำการค้าหลายชนิด
เมื่อแรก ข้าพเจ้ามีหลงจู๊อายุมากกว่าข้าพเจ้าหลายคน แต่มีความรู้สึกไม่มั่นใจ ต่อมาไม่นาน แม่ยายของข้าพเจ้าได้ฝาก คุณดำริ ดารกานนท์ น้องภรรยาข้าพเจ้าเข้ามาทำงานตั้งแต่อายุ 16-17 ปี ความจริงแม่ยายของข้าพเจ้าฐานะดี แต่คุณดำหริเป็นลูกชายคนโต จึงต้องการให้มาเรียนรู้และทำการค้าแทนการค้าเครื่องประดับทองคำที่คุณพ่อของภรรยาข้าพเจ้าทำอยู่
คุณดำหริ ดารกานนท์ เป็นคนเรียนหนังสือเก่ง หลังสงครามเรียนไม่กี่ปีก็จบมาเริ่มต้นการทำงานที่เฮียบเซ่งเชียง ด้วยการเป็นพนักงานส่งของ ต่อมาเป็นพนักงานขายได้เงินเดินไม่กี่ร้อยบาท ข้าพเจ้าสอนคุณดำหริให้ใช้เงินให้หมด ถ้าไม่พอข้าพเจ้าจะให้ส่วนตัว ข้าพเจ้าบอกให้คุณดำหริให้รางวัลลูกน้อง และเลี้ยงดูหลงจู๊ของห้างร้านอื่น ๆ เป็นการเรียนรู้การตลาดจากผู้มีอาวุโส
คุณดำหริเล่าให้แม่ยายของข้าพเจ้าฟัง แม่ยายของข้าพเจ้ารีบมาต่อว่าข้าพเจ้าว่าสอนคนผิดวิธี ข้าพเจ้าต้องอธิบายว่า คุณดำหริเป็นคนมีฐานะดี มีความรู้ แต่ขาดประสบการณ์ด้านค้าขาย ถ้าอยากเรียนรู้ให้เร็วต้องเข้าสมาคม พูดคุยกับหลงจู๊คนอื่น ๆ ทำตัวอ่อนน้อมถ่อมตน เพื่อให้ผู้อื่นรักใครช่วยเหลือ
คุณดำหริเชื่อฟังและรับผิดชอบในการทำงาน นอกจากเรียนรู้จากประสบการณ์ ยังศึกษาจากการอ่านหนังสือ ต่อมาไม่นาน ข้าพเจ้าจึงตั้งให้เป็นหลงจู๊ของเฮียบเซ่งเชียง ทำให้บรรดาพ่อค้าแถวสำเพ็งหาว่านายห้างเทียมบ้าอีกแล้ว เอาเด็กมาเป็นใหญ่
ในเวลานั้น ที่เฮียบเซ่งเชียงมีคนหนุ่มมาทำงานหลายคน ทุกคนอายุไม่เกิน 20 ปี ข้าพเจ้าเชื่อว่าคนหนุ่มจะทำงานได้ดีในสินค้าเบ็ดเตล็ด เพราะ
1. ข้าพเจ้าเชื่อว่าคนหนุ่มมีความคิดที่ทันสมัย สินค้าใหม่ ๆ เข้ามาจะกล้าตัดสินใจซื้อมาขาย
2. คนหนุ่มหวังความก้าวหน้าในชีวิต จึงทำงานหนัก มุมานะกว่าคนอายุมาก
3. คนหนุ่มพร้อมที่จะศึกษาและเชื่อฟังคำแนะนำ ทำให้ได้ความรู้ใหม่และสามารถขยายความรู้ต่อไป
คนหนุ่มที่อยู่ในเฮียบเซ่งเชียง บางคนก็เป็นเพื่อนนักเรียนของคุณดำหริมาทำงานที่เฮียงเซ่งเชียง บางคนเป็นลูกน้องมาฝึกงาน และแต่ละคนได้รับความก้าวหน้ามากแตกต่างกัน
คุณกำธร พูลศักดิ์อุดมสิน ลูกบุญธรรมของข้าพเจ้าเป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกล เรียนหนังสือเก่ง ขยัน ฉลาด ลายมือสวย รับหน้าที่เป็นพนักงานขายต่างจังหวัดคนแรกที่เฮียบเซ่งเชียง คุณสุธรรม กิตติพัฒน์พงษ์ คุณสุจินต์ จิตต์ยรรยง คุณสำเริง มนูญผล ทุกคนล้วนเป็นคนหนุ่มของเฮียบเซ่งเชียงในสมัยนั้น และได้ “เติบโต” ต่อไปในอนาคต
